خدمات |بایپس شریان کرونری

bypass-1

اگر یک یا چند شریان کرونری (عروقی که به ماهیچه‌های قلب خونرسانی می‌کنند) مسدود شده باشند، خون نمی‌تواند در ماهیچه‌های قلب جریان یابد. در این شرایط ماهیچه‌های قلب می‌میرند (حمله قلبی) یا ضعیف شده و آسیب می‌بینند که درد قفسه سینه را در پی خواهد داشت (آنژین صدری). همچنین مشکلات دیگری چون تنگی نفس، تورم در پاها و خستگی شدید را سبب می‌شود. جراحی بایپس شریان کرونری یک مسیر ثانویه برای جریان خون ایجاد کرده تا ناحیه مسدود شده را دور بزند و از آسیب بیشتر به قلب در اثر نبود جریان کافی خون جلوگیری کند.

آماده‌سازی گرافت

ابتدا یک رگ سالم (گرافت) از ناحیه دیگری از بدن برداشته می‌شود. برداشتن این گرافت معمولاً تأثیری بر جریان خون در آن ناحیه ندارد. چندین نوع گرافت برای جراحی بایپس مورد استفاده قرار می‌گیرد. جراح بر اساس ناحیه گرفتگی، میزان گرفتگی و اندازه شریان‌های کرونری بیمار، در مورد نوع گرافت تصمیم‌گیری می‌کند. انواع گرافت‌ها را می توان به دسته‌های زیر تقسیم کرد:

  • شریان‌های داخلی پستان (شریان‌های توراسیک): این شریان‌ها رایج‌ترین گرافت‌های بایپس هستند زیرا در دراز مدت بهترین نتایج را به همراه دارند. در بیشتر موارد، مبداء این شریان‌ها را می‌توان حفظ نمود زیرا حامل میزان کافی خون اکسیژن‌دار هستند. در حین جراحی انتهای دیگر شریان‌ها از پایین به شریان کرونری دوخته می‌شوند. این شریان‌ها در قفسه سینه قرار دارند و می‌توانند از طریق برش اولیه برای جراحی بایپس قابل دسترس باشند.
  • سیاهر‌گ‌های سفانوس: این سیاهرگ‌ از پاها جدا شده و سپس از آئورت به عروق کرونری در زیر ناحیه گرفتگی دوخته می‌شود. برای جدایش سیاهرگ می‌توان از روش‌های کم تهاجمی استفاده کرد و در نتیجه ناحیه زخم کوچکتر و بهبودی سریع‌تری را انتظار داشت.
  • شریان رادیال: دو شریان در ساعد وجود دارد شریان اولنا و رادیال. اکثر بیماران بعد از جدایش شریان رادیال می‌توانند تنها از شریان اولنا خون کافی را دریافت کنند و هیچ گونه عوارض جانبی نداشته باشند. تست‌هایی پیش از عمل وجود دارد که قابل استفاده بودن شریان رادیال را برای جراحی بایپس مشخص می‌کند. برای دسترسی به این عروق، یک برش بر روی ساعد از ۵ سانتیمتر پایین‌تر از آرنج تا ۵​/۲ سانتیمتر بالاتر از مچ ایجاد می‌شود. برخی بیماران بی‌حسی در مچ را بعد از جراحی گزارش کرده‌اند، هر چند که این موارد کوتاه مدت بوده و در طول زمان بهبود می‌یابد.
  • شریان گاستروپیپلوئیک: این شریان به شریان شکمی و شریان اپی‌گاستریک و در نهایت دیواره شکم خونرسانی می‌کند. این شریان‌ها به ندرت به عنوان گرافت استفاده می‌شوند.

به طور معمول حین جراحی نیاز است که سه یا چهار شریان کرونری بایپس شوند. جراحی بایپس شریان کرونری می‌تواند به صورت جراحی باز و یا جراحی کم تهاجمی انجام گیرد. پزشک معالج، بیمار را برای قابلیت استفاده از روش‌های کم تهاجمی می‌سنجد.

دسترسی به قلب

bypass-2

هنگامی که یکی از اعضای تیم جراحی مشغول جدا کردن گرافت از ناحیه اولیه است، عضو دیگر تیم برای دسترسی به قلب اقدام می‌کند. در ابتدا، یک برش بر روی قفسه سینه ایجاد شده و در ادامه استخوان جناغ از میانه شکافته شده و در حین جراحی باز نگهداشته می‌شود. این امر بر روی اعصاب قفسه سینه فشار وارد می‌کند. این فشار پس از جراحی سبب ایجاد درد و گرفتگی ماهیچه در سینه، شانه‌ها و کمر در طول دوران بهبودی می‌شود.

اتصال گرافت

یک برش کوچک بر روی شریان کرونری که از ناحیه مسدود شده می‌گذرد، ایجاد می‌شود. اگر از سیاهرگ سفانوس و یا شریان رادیال استفاده می‌شود، یک سر گرافت به این برش دوخته شده و سر دیگر به آئورت دوخته می‌شود. شریان کرونری مسدود شده برداشته نمی‌شود. اگر در آن ناحیه، استنت نیز وجود داشته باشد نیازی به برداشتن آن نیست زیرا به درون بافت شریان رشد کرده است.
اگر شریان داخلی توراسیک استفاده شده باشد، یک سر گرافت به برش ایجاد شده دوخته می‌شود و سر دیگر به خودی خود به شاخه‌ای از آئورت متصل است.

اتمام جراحی

هنگامی که گرافت وصل می‌شود، خون در مسیر جدید جریان می‌یابد و مسیر مسدود شده را دور می‌زند. اگر چندین گرفتگی وجود داشته باشد، می‌توان چندین بایپس را انجام داد. در ادامه، استخوان جناغ از طریق سیم‌هایی بسته می‌شود. این سیم‌ها به صورت دائم در قفسه سینه باقی می‌مانند که به ندرت باعث بروز مشکل می‌شوند و در نزدیکی مایکرویو و بازرسی‌های فرودگاه نیز ایمن هستند. در ادامه برش نیز بسته شده و بیمار به بخش مراقبت‌های ویژه انتقال پیدا می‌کند.

ماشین قلبی-ریوی

بایپس شریان‌های کرونری می‌تواند در حال تپیدن قلب (بدون پمپ) و یا در حال غیر فعال بودن قلب (با پمپ) انجام پذیرد. تیم جراحی با توجه به شرایط بیمار، روش جراحی را تعیین می‌کند.

جراحی با استفاده از پمپ

حین جراحی، یک ماشین نقش قلب و ریه را ایفا می‌کند. خون در داخل یک ماشین قلبی-ریوی جریان می‌یابد. این ماشین اکسیژن کافی را به خون وارد کرده و به سراسر بدن پمپ می‌کند. در این شرایط قلب می‌تواند قبل از اتصال گرافت، موقتاً از تپیدن باز ایستد. قلب و ریه‌ها بعد از اتصال گرافت به چرخه سیستم عروقی باز می‌گردند.


جراحی بدون پمپ

در این روش از ماشین قلبی-ریوی استفاده نشده و قلب از تپیدن باز نمی‌ایستد. این روش به روش قلب تپنده نیز معروف است.
فواید و معایبی به تکنیک‌های نامبرده وارد است که در این راستا پزشک می‌تواند شما را راهنمایی کند.

ریسک‌ها و خطر‌ها

bypass-3

می‌توانید ریسک‌های احتمالی و خطرات ممکن را با پزشک خود در میان بگذارید که می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خونریزی شدید که در برخی موارد نیاز به تزریق خون خواهد بود.
  • عفونت در ناحیه زخم
  • عفونت در ریه‌ها
  • تپش سریع و نامنظم که در اکثر موارد موقتی است.
  • گرفتگی ماهیچه‌ها و آسیب‌های عصبی
  • مشکلات تنفسی
  • گیجی و اختلال در حافظه
  • حمله قلبی و مرگ
  • آسیب به دیگر قسمت‌ها و ارگان‌های بدن به دلیل مشکل در خونرسانی