خدمات |جراحی آنوریسم بطن چپ

آنوریسم بطن چپ (Left Ventricular Aneurysm-LVA) یکی از عارضه‌های ناشی از انفارکتوس میوکارد است که بیشتر در دیواره‌ی قدامی بطن رخ می‌دهد. ناحیه آسیب‌دیده‌ی بطن نازک شده و به شکل پوسته‌ای به بیرون برآمده می‌شود. این برآمدگی نازک آنوریسم نام دارد. آنوریسم در کنار مشکلات دیگر ناشی از انفارکتوس، موجب دشوار شدن پمپاژ خون به دیگر نقاط بدن می‌شود. در ابتدا قلب می‌تواند این نارسایی را با فعالیت بیشتر جبران کند اما در طول زمان بطن چپ بزرگتر شده و نمی‌تواند به درستی پمپاژ خون را انجام دهد.

آنوریسم آپیکال ناشی از کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک به ندرت روی می‌دهد اما در برخی مناطق مانند آمریکای جنوبی رایج است. آنوریسم بطن چپ ممکن است بدون هیچ علامتی رخ دهد اما امکان بروز نارسایی احتقانی قلب (Congestive Heart Failure)، تاکی‌آریتمی بطنی پایدار (Sustained Ventricular Tachyarrhythmias) و آمبولی شریان وجود دارد.
وجود LVA را می‌توان به صورت کلینیکی در مواردی که قسمت ST نوار الکتروکاردیوگرام به صورت پایدار بالا باشد، حدس زد. هر چند پزشکان معمولاً می‌توانند از طریق تصویربرداری اشعه ایکس قفسه‌ی سینه به بروز LVA مشکوک ‌شوند، برای تشخیص قطعی به تکنیک‌های دیگر تصویربرداری از جمله اکوکاردیوگرافی، ونتریکولوگرافی رادیونوکلوئید و یا ونتریکولوگرافی با کنتراست در هنگام کاتترگذاری قلبی نیاز است.
بیماران مبتلا به آنوریسم‌های کوچک و متوسط می‌توانند با مصرف دارو، با احتمال ۹۰% بهبودی در طی ۵ سال، تحت درمان قرار گیرند. این درمان شامل کاهش بارگذاری‌های اتساع دهنده‌ی بطن چپ از طریق یک مهار کننده‌ی آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین (Angiotensin Converting Enzyme Inhibitor)، دارو‌های آنتی‌ایسکمی برای آنژین و داروهای ضد انعقادی است.
بیمارانی که دارای آنوریسم‌های بزرگ هستند، برای جلوگیری از اتساع بطن چپ باید سریعاً تحت مراقبت قرار گیرند. مشابه شرایط دیگر، افزایش بارگذاری حجمی بر دیواره‌ی بطن در بیماری‌های مزمن (مانند جریان‌های بازگشتی از دریچه‌ی میترال و آئورت) باعث افزایش فزآینده در قطر بطن و یا کاهش مقدار خروجی بطن می‌گردد که قبل از مشاهده هر گونه نارسایی احتقانی در قلب، به عنوان یکی از علائم نیاز به جراحی شناخته می‌شود.

علائم نیاز به جراحی در بیماران مبتلا به LVA در طول زمان تغییر نمی‌کند. از طرفی این علائم در مقابل درمان، مقاوم هستند که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:

left-ventricular

  • نارسایی احتقانی قلب
  • آنژین صدری
  • آمبولیزاسیون سیستمیک
  • تاکی‌آریتمی بدخیم بطنی (Malignant Ventricular Tachyarrhythmias)

جراحی ترمیمی LVA به عنوان یک روش بسیار مؤثر شناخته می‌شود که موجب افزایش قابل توجه نجات بیماران و کاهش علائم LVA نسبت به درمان‌های دارویی شده است. به علاوه در دو دهه گذشته باعث کاهش احتمال مرگ و میر در حین عمل جراحی شده است.

جراحی

درآمدی بر جراحی ترمیمی بطن چپ

جراحی بازسازی بطن چپ به جراح این امکان را می‌دهد که بافت آسیب‌دیده و مرده را از بافت قلب جدا کرده و یا آنوریسم و بطن چپ را به حالت نرمال خود بازگرداند. هدف از این جراحی بهبود علائم نارسایی قلب، علائم آنژین و (در صورت امکان) بهبود قابلیت پمپاژ قلب است.
در این روش، جراح می‌تواند یک برش کوچک در بطن چپ ایجاد کند و بدین وسیله محل بافت آسیب دیده را شناسایی نماید. سپس به منظور جدا کردن بافت آسیب دیده از بافت سالم، چند ردیف دایره‌ای از بخیه‌ها را در مرز آن ایجاد می‌کند. در این مرحله، بخیه‌ها را با هم کشیده تا به طور دائم بافت آسیب دیده از بافت سالم جدا شود. در برخی موارد، قبل از کشیدن بخیه‌ها بخشی از ناحیه بافت آسیب دیده برداشته می‌شود.
در موارد کمی، نیاز به برداشت حجم زیادی از بافت‌ آسیب‌دیده است که در این شرایط بکارگیری بخیه‌های استاندارد برای جدا کردن قسمت آسیب دیده مؤثر نخواهد بود. در این موارد می‌توان از یک پچ (Patch) استفاده نمود. در انتهای فرآیند، جراح قسمت خارجی بطن چپ را بخیه می‌زند و اثرگذاری پچ را با ردیف‌های دیگری از بخیه‌ تقویت می‌کند.


تکنیک‌ها

برای ترمیم بافت آسیب دیده بطن چپ می‌توان از دو تکنیک جراحی استفاده کرد:

  • ترمیم خطی: آنوریسم به همراه لخته‌های درون حفره‌ای برداشته می‌شوند و مرز آن به وسیله‌ی نوار‌های تفلونی بخیه می‌شود.
  • اِندوآنوریسمورافی بطنی: جراح آنوریسم را به موازات سپتوم بین بطنی باز می‌کند و لخته‌ها را برداشته و یک پچ بیضی شکل را به مرز دهانه‌ی آنوریسم بخیه می‌زند. بافت اضافی آنوریسم برداشته شده و بافت باقیمانده بر روی پچ به هم دوخته می‌شود.


دسترسی به قلب در جراحی ترمیمی LVA

اغلب جراحی‌ها برای ترمیم LVA از طریق برشی در میانه‌ی استرنوم و با استفاده از دستگاه‌های قلبی-ریوی انجام می‌پذیرد. هر چند در برخی شرایط، جراحی می‌تواند از طریق یک توراکوتومی چپ (به خصوص در درمان آنوریسم‌های خلفی) صورت گیرد.